سلام
دلم گرفت بس این قالب و دیدم.
ولی هیچی جای اینو نمی گیره یه جورایی قالبه تکیه تا حالا مثلشو تو هیچ وبی ندیدم چه جور
می تونم بعد این همه مدت ازش دل بکنم ....
اصلا یه کاری هروقت مثل همین قالب و تو وبلاگ دیگه ای پیدا کردم اینو عوض می کنم .
ولی تا اون موقع از چهره خاکتری ایندختره دق می کنم که .
حالا من چی تار تونم؟!!!!!!!!!!!!!!!
از این قالب خستم شده ولی نمی تونم ازش دل بکنم سخته به خدا تا حالا صدبار خواستم عوضش
کنم ولی وجدانم اجازه نداد .
از رنگ و رو افتاده نمی دونم چرا ولی هیچ اهنگی و نمی گیره خاک سرو روشو گرفته
بی چاره...(همین مونده بود که غصه قالب و بخورم).
.
.
.
من می خوام برم مشهد چه به خواین چه نخواین براتون دعا می کنم .(مگه دعای زورکیم داشتیم)؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
دیدین من چقد صبورم هنوز اژم سرد نشده رفتم قالب و عوض کردم
سلام
دور هم باشیم...دور هم باشیم..
قسمت نظرها تو یه وبلاگ کوچیک با نویسندگی یه فرد نامشخص اینجاست که ادم
می فهمه تکنولوژی پیشرفت کرده که یه عده تو قسمت نظرا یه چت روم بدونی که
به خوان درست کردن سن افراد نامشخصه معلوم نیست کی راست می گه کی
دوروغ من که اون اولا نبودم ولی صفه هارو که دور زدم با خیلیا که حتی یه بارم
باهاشون حرف نزده بودم اشنا شدم .
خودشون نبودن ولی نشونیشون به جا مونده بود نوشته هایی که سرشار از محبت و
شوخی بود کم بود نوشته هایی که درباره غصه باشه دخترو پسر فرق نمی کرد همه
جو صمیمی بود دخترا با زبون درازو پسرا هم طبق معمول مواظب بودن که کم نیارن
تو صفه های ۸۰بود که منم به اونا پیوستم کسایی که کم کم به هم پیوستن بعضیا
رفتن و شاید الا دیگه اونجارو یادشون نیاد ولی بعضیا پیوندشونو روز به روز محکم تر
می کنن از هم کیلومترها دورن ولی دلشون باهمه دست فاطی جون (نویسنده دور هم باشیم)
درد نکنه که همچین گلی کاشت یه قالب با سلیقه ای کاملا دخترونه و ساده
این دوستی ها وقتی شروع شد که نویسنده درباره محسن افشانی نوشت نوشته ای
کاملا کوتاه که جذابیت چندانی نداشت علاوه بر اون هیچ نکته ای هم توش نبود که
به خواد جلب توجه کنه ولی اون موقع دور دور محسن افشانی بود مخصوصا واسه
دخترا واسه همین هر مطلبی درباره اقای افشانی نوجوونارو جذب می کرد شاید منم
اولا ازش خوشم می یومد ولی به تدریج تنفرم نصبت به هر پسری بیشتر شد حالا
می خواست بازیگر باشه می خواست نباشه.
وقتی دور هم باشیم بعد از مدت ها جستو جو تو گوگل پیدا کردم داشتم بال در
می یووردم اولین کسی که باهاش برخورد کردم یه فرد نامشخص به نام (بیکار )بود
فکر می کنم فقط همون یه بارو باهاش حرف زدم دقیق یادم نمی یاد ولی دلش گرفته
بود هرچی گفتم کجا زنگی می کنی یا چند سالته اصلا دختری یا پسر راضی نبود که
جوابم و بده هیچوقت نرفته بودم صفحه های قبل و بخونم ولی امروز که رفتم خیلیا
رو دیدم (سمراـمهتابـ بهاره ـ زهرا ـ به توچه؟ـبیکار ـداریوش ـفرانک ـ نگین ـ نازی ـ
الناز و...خلاصه خیلیای دیگه که من حتی نه می شناسمشون نه با هاشون حرف زدم .
کم کم تابستون شد و رابطه ها صمیمی تر تو همین تابستون خیلیا رفتن بعضیا که
از صمیم قلب همدیگرو دوست داشتن اواز جدایی خوندن بعضیا پیوند دوستی
بستن بعضیا هم مثل من بعضی وقتا می یومدن تا اینکه همه رفتن و فقط ۳ یا۴ نفر
ثابت موندن اونجا این ۳نفر(سمرا ـ بهاره و زهرا)هستن که بعد از این همه مدت هنوز
با هم رابطه دارن.
حالا با اینکه ماه ها از عمر اون وبلاگ می گذره ولی هنوز به وسیله این چند نفر زنده
مونده .
شاید نمی دونم شاید دوباره یه مجریه دیگه بیادو دوستی های دیگه ای رو بدونی که
خودشم بدونه به وجود بیاره.
به نام یگانه هستی
دیشب فهمیدم تنها نیستم
به قول دختر خالم یه گله ادم دورم ریختن بعد هی می گم تنها تنها خوب تو سن من طبیعی ادم احساس تنهایی کنه .
ولی من فقط خودم و میدیدم که تو اوج جوونی تنها هستم
این فقط و فقط یه اقرار و شایدم یه تظاهره برای چی نمی دونم؟
شاید ادم دوست داره با تنها موندن جلب توجه کنه.
ولی هیچکس با تنها موندن به کسی توجه نمی کنه
نمی دونم والا همینجوری که نمی شه یه چیزی پرون دیگه من نظر خودم و گفت
من یه تنهای واقعی نیستم
من یه دل شکسته واقعی نیستم
من یه ادم اضافه نیستم
من و...
من تونستم یه تنهای واقعی و درک و کنم و باهاش حرف بزنم کسی که ...
